Sdružení přátel morálního zákona - ŚMIERĆ NIE KOŃCZY ŻYCIA CZŁOWIEKA, ŚMIERĆ JEST TYLKO KOŃCEM JEGO FIZYCZNEGO CIAŁA

21. ŚMIERĆ NIE KOŃCZY ŻYCIA CZŁOWIEKA, ŚMIERĆ JEST TYLKO KOŃCEM JEGO FIZYCZNEGO CIAŁA



Zupełnie błędny jest pogląd, że życie człowieka na Ziemi zawsze kończy się jego śmiercią, która kończy, też na zawsze, jego odpowiedzialność za to, czy żył na Ziemi dobrze i uczciwie, czy źle i nieuczciwie. Śmierć człowieka jest tylko jego ponownym narodzeniem do świata duchowego, w którym ludzie mają od dawna swoje obywatelstwo. „Przecież tu (na Ziemi) nie mały stałego domu. (Do Żydów 13, 14) „Albowiem my mamy obywatelstwo w niebiosach, … “ (Do Filipian 3, 20) W świecie duchowym przeżyje człowiek drugą część swojego życia, w której ma miejsce ocena i wynagrodzenie za jego właścnie ukończone życie na Ziemi. Kryterium dla dobra i zła jest od dawna pnaturalne prawo moralne, dalej tylko Prawo, które nazywa się Prawo mądrości, miłości i sprawiedliwości. Zdradliwy dla człowieka jest pogląd, że można czynić również zło, aby mogło być już tylko dobro. Druga część życia człowieka kończy się jego ponownym narodzeniem u nowych rodziców na Ziemi, wybranych mu przez istoty duchowe. Ten powrót nazywa się dziś reinkarnacją, bez której nie byłoby możliwe wychowanie człowieka na obraz Stworzyciela, które jest podzielone na siedem kosmicznych dni. Obecnie przebiega koniec czwartego kosmicznego dnia. Od ludzi zależy, czy zdecydują się stać się światłem, czy ciemnością, tzn. sługami zła i odpadem rozwojowym.  Pierwotnie reinkarnacja należała do tajemnic duchowych, pomimo to wyraźne informacje o istnieniu reinkarnacji w Biblii istnieją: „ A jeżeli chcecie to przyjąć, to (Jan Chrzciciel) jest Eliasz, który ma przyjść. Kto ma uszy, niechaj słyszy. (Mateusz 11, 14.15) Prorok Eliasz żył za czasów władcy Północnego Izraela, Achaba (875-853). O reinkarnacji mówi też tłumaczenia Biblii autorstwa Marcina Lutera: „Ich bin nacket von meiner Mutter Leibe gekommen; nacket werde ich wieder dahinfahren.“  (Hiob 1, 21) O reinkarnacji w Biblii informuje czeska broszura Františka Venzary Reinkarnacja w Biblii (SPMZ, Štěpánov koło Ołomuńca 2004, ISBN 80-86519-09-0).
Nieprzerwane sensowne istnienie życia ludzi i ich wolność wyboru między dobrem i złem, światłem i ciemnością, zapewnia zwłaszcza ludzki duch, o którym czytamy w Biblii: „Co daje życie, jest duchem, ciało samo nic nie znaczy.“(Jan 6, 63) „Ludzki duch jest światłem od Pana.“ (Przypowieść 20, 27) O sensie i celu ludzkiego życia nas informuje Biblia następująco: „Uczyńmy człowieka, aby był naszym obrazem, na nasz obraz.“ (1. Mojżeszowa 1, 26) Ta postać jest duchowa a zbliżanie ludzi do tego duchowego celu można zapewnić tylko poprzez stopniowe uduchowianie całego człowieka poprzez wychowanie i samowychowanie. Cały człowiek jednak nie jest z jednej części, ale ze trzech części: „Sam Bóg pokoju niech … zachowa waszego ducha, duszę i ciało.“ (1 Do Tesaloniczan 5, 23) Wszystkie części człowieka, łącznie z ludzkim duchem, trzeba rozwijać poprzez nieustanne uduchowianie.
O wychowaniu przez naszego Ojca niebieskiego czytamy następującą informację biblijną: „Naso cieleśni ojcowie nas wychowywali według swego uznania i tylko przez krótki czas, natomiast nasz Ojciec niebieski nas wychowuje dla wyższego celu, dla udziału w jego świętości.“ (Do Żydów 12, 10)  Słowo Ojciec zakłada też istnienie Matki. „Czyż lubuję się w śwmierci niewolnika? to są słowa Pana. Czyż nie chcę, aby odwrócił się od swoich dróg i był żywy?“ (Ezechiel 18, 23) „Nie pozwolę Ci upaść i nie opuszczę Cię. Tylko bądź stanowczy i bardzo zdatny, bacznie wypełniaj wszystko, co jest w Prawie. Nie odchylaj się od niego w prawo ani w lewo i postępuj przezornie wszędzie, dokąd pójdziesz. Rozważaj nad nim w dzień i w nocy, abyś mógł bacznie pełnić wszystko, co jest w nim zapisane.“ (Jozue 1, 5.7) „Pozwolić się prowadzić egoizmowi oznacza śmierć.“ (Do Rzymian 8, 6) Sytuację w społeczeństwie, w którym rozwój moralności, tzn. rozwój charakteru ludzkiego i natury nie jest priorytetem władzy państwowej i partii politycznych, Biblia opisuje następująco: „Prawo jest zupełnie zdeptane, sprawiedliwość stoi gdzieś w dali, prawda potyka się na rynku, a co jest prawdziwe, nie może wstąpić. (Izajasz 59, 14)

          Zasada snu i śmierci jest jednakowa. Tą zasadą jest nieobecność ludzkiego duchowego Ja w człowieku. W przypadku snu ta nieobecność trwa tylko jedną noc, w przypadku śmierci trwa wiele lat, ponieważ Anioł śmierci przerwał (przeciął) połączenie Ja z fizycznym ciałem eteryczną wstęgą i w ten sposób uniemożliwił powrót Ja do swojego fizycznego ciała. Czeskim przykładem reinkarnacji jest mistrz Jan Hus spalony w Konstancji 6 lipca 1415 roku, reinkarnowany jako Jan Amos Komeński, nauczyciel narodów (1592-1670). Ten reinkarnował się jako Tomáš Masaryk (1850-1937) i był pierwszym prezydentem Czechosłowacji. O zasadzie śmierci w Biblii czytamy: „Pamiętaj o swoim Stworzycielu, zanim przerwie się srebrny sznur … i proch wróci do Ziemi, gdzie był, a duch wróci do Boga, który go dał.“  (Kaznodzieja 12, 6.7)

        Najnowsze następne informacje o duchu ludzkim i śmierci pochodzą od badaczki duchowej Almy Excelsior  (1887-1956), która żyła w miejscowości Boskovice na Morawach, z jej książki O reinkarnacji, karmie i życiu pośmiertnym człowieka w kamaloce.  (ISBN 80-86519-07-4 z 2004 roku) Jej dzieło literackie można porównać z nauką Chrystusa, która pogłębiła poznanie duchowe Starego Testamentu i jesteśmy przekonani, że to dzieło stanie się podstawą ideową nie tylko dla Czech, ale również dla okolicznych narodów.        

           

Bezpośrednio po przerwaniu połączenia duchowego Ja z fizycznym ciałem człowieka, kiedy Anioł sądu dokonuje sądu nad jego duszą, pokaże mu z księgi człowieka jego dzieje życiowe od godziny śmierci aż do narodzenia. Człowiek widzi, co dobrego i złego wykonał z punktu widzenia Prawa. Śmierć nie niszczy sił dobra i zła, ale zostają od siebie oddzielone. Przy tym wyzwala się i rozprzestrzenia do kosmosu jego astralne ciało i rozkłada według siedmiu planetarnych sił do siedmiu powłok, skorupek, które są podstawą dla przeżywania oswobodzenia od astralnych popędów i namiętności w miejscu zwanym kamaloka. Osią astralnego ciała i innych składników człowieka w kamaloce jest duchowe Ja człowieka. Tworzenie tego ciała trwa 28 dni od przerwania połączenia ludzkiego ducha i fizycznego ciała. Następnie człowiek zstępuje do przeżywania kamaloki. Ludzie niewierzący w istnienie duchowego świata mogą do kamaloki wstąpić, kiedy uznają, że duchowy świat istnieje. Impulsem do tego może być przeżywanie rozkładu ich fizycznego ciała w grobie. Czas trwania kamaloki jest różny i zależy od grubości powłoki, skorupy. W kamaloce człowiek powtarza swoje własne życie, od narodzenia do śmierci tak, że wszystko, co złego wyrządził innym, czuje sam. Ludzie są w kamaloce tak długo, dopóki nie przepracują wszystkich swoich powłok, skorup zawierających bezprawne zło. Wynikiem tego doświadczenia jest sumienie człowieka. Kamaloki nie przeżywają tylko dzieci, które umrą do siedmiu lat i mogą nawet ponownie narodzić się tym samym rodzicom. Normalnie kamaloka trwa ok. jednej trzeciej życia. W najgorszej sytuacji są samobójcy, którzy myślą, że swoją śmiercią unikną zasłużonej kary lub jako terroryści uzyskają pochwałę od Boga. Ich cierpienie jest bardzo duże. Każde samobójstwo jest buntem przeciwko woli Boga. Po ukończeniu kamaloki wszystkich swoich powłok, skorup, ludzie zostają przemieszczeni do wyższej sfery duchowej, tzw. Devachanu, w którym przeżywają dobro, na które swoim życiem zgodnie z Prawem zasłużyli. Po różnie długim czasie ludzie wracają ponownie do następnej 1. fazy życia na Ziemi, ponieważ tylko na Ziemi ludzie mogą się oczyścić od zła wcześniej fizycznie popełnionego i usunąć w ten sposób swój balast, swoją ujemną ocenę, która przeszkadzałaby im w głównym celu życia, tzn. uduchownianiu się nieosobowym życiem zgodnie z Prawem. Ile partii politycznych i ile władz państwowym ma jednak w swoich programach jako priorytet stwarzanie warunków dla moralnego wychowania i samowychowania obywateli zgodnie z Prawem i w ten sposób pomaganie (służenie) obywatelom w spełnianiu sensu ich istnienia na planecie Ziemi? Czy istnieje gdzieś w Europie fakultet pedagogiczny lub uczelnia wychowania moralnego w demokracji? Życie samo nam dziś udowadnia, że moralność jest ważniejsza niż ludzka władza, pieniądze i ekonomia, ponieważ tylko moralność według Prawa jest źródłem zaufania dla wzajemnych stosunków między ludźmi i ich organizacjami.

 



František Venzara 6/2012



 

<< Z PIEROTEM

 

Cтарт / Start: 1.3.2007
Oригинал / Original: www.spmz.info
SPMZ • Nádražní 28, 783 13 Štěpánov u Olomouce
Czech republic